انگار نه انگار كه از دل خبري نيست

عمريست كه از مردم عاقل خبري نيست

ما موج سواران غم فاصله هستيم

دريا زدگانيم... ز ساحل خبري نيست

                    جواد

صهبا شعر با مقاله ای تحت عنوان غزل و پست مدرن زدگی به روز است سر بزنید و حتما نظر بدهید

صهبا شعر

سیاره ی سبز کهکشانی ای عشق

بر روی دلم نوشته ام یا مهدی

زیرا که همیشه بی کرانی ای عشق

                                               جواد

پلکم  عزیز  یک  سره  بی  حال  می شود

آتش  زبانه  می کشد  امشب  درون  من

آتشفشان  عشق  تو   فعال  می شود

من  را  که عاشقانه  به  آغوش  می کشی

گیست به روی شانه ی من شال می شود

آنقدر سیب سرخ  تو  شیرین  و محشر است

یک  باغ ٬ پیش  سرخی  او   کال  می شود!

خود  را  برای  لحظه ای  از  من  جدا   مکن

یک لحظه هم بدون تو  صد سال می شود    

                                          صهبا

                                 ۱بامداد   ۲۳/۱/۸۷ 

هوا هوای بهشت است در هوای شلمچه

صدای ناله ی عشق است آشنای شلمچه

دو قطعه مهر... چفیه... کمی عقب تر از آن

دو استخوان شکسته در انتهای شلمچه

و عکس دختر خردی که تازه می خندید

به چشم خسته ی بابا .... به چشم های شلمچه

و حال کودک تنها بزرگ تر شده است

و شکوه می کند از غربت صدای شلمچه

                         ...............

پدر مرو ز کنارم همیشه هم سفرم باش

ترا به جان شهیدان به آن خدای شلمچه

کنار عکس قشنگت توان گریه ندارم...

خدا کند که بمیرم فقط برای شلمچه

                                           فقیر

همیشه مردن از این غم نشان راه من است

اگر که عشق گناه اس...گناه چشم شماست

اگر چه دیدن و دل داده گی گناه من است.....

                                                       فقیر

در پیش چشم سبز تو حالی به حالیم

چندیست محو  آب و  هوایی  شمالیم

در کوچه ی دل  تو  قدم می زند  دلم

عزلت نشین  میکده ی آن حوالی ام

قلبم ورق ورق شدو با حکم٬ دل زدیم

بازنده ی   قمار   به  حکمی   خیالیم

من را چه کودکانه به بازی گرفته ای

من در  قمار  زندگیم  دست  خالیم

                                              ***

سبز و سفید چشم تو ترکیب محشریست

در پیش  چشم  سبز  تو  حالی  به حالیم

                                                  صهبا

                              ۵ بعد از ظهر  ۶/۱۲/۱۳۸۶

آن سیب شوم مهلت طوبی شدن نداشت

وقتی که مشق چشم تو را باد می نوشت

مردی  شکست و طاقت  اغوا شدن نداشت

آمد  به  خوابم  آن  که  دلم  را  احاطه  کرد

حرفی که بود ... جرئت انشا شدن  نداشت

بانو  !   نگاه   کن   که  به   باور   رسیده ام

این   التهاب  فرصت   افشا  شدن   نداشت

عشقم !  نفس  بکش ! که مسیحا کنی مرا

این جان  سرد  قدرت عیسی شدن نداشت

سنگی که می زنم همه بر خویش می زنم

آیینه   .. آه  ..   طاقت  مینا  شدن  نداشت

                                                  جواد

 ببخشید که دیر به دیر به روز می شیم .اما همونطور که مرحوم قیصر می گه "گاهی خیلی زود دیر میشود " خدا کنه این دفه هم زود دیر شده با شه تا ما شرمنده ی شما نشده باشیم زندگی دانشجویی اونم تو دیار غریب این مشکلاتم داره . آدم دیر به روز میشه!

امروز با یه غزل به روز می کنم که تاریخ تولدش بر می گرده به 25/10/85  ساعت 10 شب.

نظر یادتون نره ه ه ه ! 

دیگر   نگاهِ   سبزِ  تو  جاری  نمی شود

آیینه خود به خود که غباری نمی شود!

با  یک  نسیمِ  کوچکِ  چشمانِ  سبز  تو

پاییزِ  چشمِ  من ٬ که بهاری   نمی شود!

از  پشتِ  میله ی  قفسِ بی کسی دلم

دیگر   اسیر   چشم   قناری  نمی شود

روز   رهایی  آمد  و   افسوس !  مرغ  دل

بالش   شکسته   و   متواری   نمی شود

"زندانِ یوسفِ دل من " چشم های توست

یوسف از  این بهشت ٬ فراری  نمی شود

                                           ...

حرفِ  دلم  ٬ خلاصه  شده   در  لبان  تو

فهمیدم  از  نگاهِ  تو   آری...!  نمی شود*

                                               صهبا

*بیت آخر تضمینی بود از دوست عزیزم سید علیرضا تقوی.

می آیی و  با  آمدنت   ماه  سفر  کرد

 لب را به  لبت  برد و به نا گاه حذر کرد

 طعم گس  بوسه  به  لبم  نقش  گرفته

در  خاطر  من   بود   ولی  آه  گذر   کرد

ای  آیه ی   تحریم  خداوند   به  یوسف

آه  زن مصری  است  که در چاه  اثر کرد

افتاده به توری که در  آن ماهی چشمت

دریای  تلاطم   شد  و  گه  گاه   نظر  کرد

در  دفتر  شعرم  به  سرم   زد   بنویسم

نام  غزلم   بود  و   به   ناگاه   سفر  کرد

                                   محمد جواد حاجی بنده

آدم ٬   تمام   آخرتش   را   خراب    کرد

با یک نگاه شعله به دامان من زده است 

چشم تو  قلب  یخ  زده ام  را مذاب کرد

 تک  بیتی  لب تو  به روی  لبم نشست

  من  را  به  گفتن  غزلی  نو  مجاب  کرد

  خورشید چشم تو  به زمین  تا نگاه  کرد

 مرداب  خوشگلان  زمین  را  سراب  کرد

 در  من    قیام   کرده   طنین   لبان   تو

 در من  لبت  شعار  شد  و  انقلاب  کرد

                                            ***

  آدم به سرخی لب  حوا که چشم دوخت

 آدم  ٬  تمام    آخرتش   را  خراب    کرد

                                 محمود انصاری( صهبا )