آن ماه دست از سر شب بر كشيد ورفت

از بركه ي  دلم  نفسي  دل  بريد و رفت

پل هاي  پشتِ سر همگي  را  خراب كرد

فرجامِ  بي  وفايي   خود  را نديد  و  رفت

طاووس  را كه  ديد  سر از پا نمي شناخت

مرغي  كه از  كنارِ  دلم   پر كشيد  و رفت

آن   با  وفا   كبوترِ   ديروز  ،   پر كشيد  ،

امروز چون  عقاب  ،  دلم  را  دريد و رفت

يك  عمر  زجر  ديدم  و  بر سينه  مي زدم

سنگ  كسي  كه  مجمر  دل را نديد و رفت

                                               صهبا